نمی دونم چرا مدتی ذهنم منو وادار می کنه قبول کنم زندگی چیزی جز یک نمایش نیست!
از کودکی برای معلم ٬ دانشجوئی برای استاد ٬ کارگری برای کارفرما ٬ برا ی گرفتن یک مرخصی
و حتی پدر و مادری در نشان دادن محبت به فرزند ٬ رقابتی که بین آن دو تاست ٬ همسری برای دیگری
همش نقش نقش نقش نقش . . .
سلام
راست میگی والله!
همش نقشه...
فکرشو کن این همه مدت یه عمر یه نقشیرو بازی کنی اونوقت بفهمی یکی دیگه خیلی بهتر از تو این نقشو بازی کرده!
به منم یه سر بزن.
به روزم.
با یه دل جمکرانی.
سلام
وبلاگ زیبایی داری
موفق باشی
خوشحال می شم به وبلاگم سر بزنی
بای
آره خب٬ ما تا حالا واسه همه نقش بازی می کردیم...
اما هنوزم دیر نشده واسه اینکه این نقاب رو از رو صورتمون برداریما...
زندگی نمایش هست . هر کی هم نقش خودش رو داره.
ولی این حقیقت زندگیه. اما این نقشا نباید فقط یه نقش باشه. یعنی بایذ خوذت باشی. چون زندگی یه نمایش واقعیه که هر کی اون چیزی که هست رو بازی می کنه. اگر بخوای خودت نباشی فایده نداره. بهت سخت می گذره. بقیه هم باید خودشون باشن تا همه چی خوب پیش بره. اگر کسی نقششو خوب ایفا نکنه آخر نمایش مشکل پیش می یاد
سلام... خوبی؟!!... بهتر شدی؟!!!!...